สะกิดใจ~นายตัวร้าย

โปรเจควาเลนไทน์ ฮิ๊วววววววว~ 

ขออภัยที่เลยมาหล๊ายหลายวันนะคะ หวังว่ากลิ่นวาเลนไทน์ยังไม่จางหายไปเน้อ 555+

แต่ว่า... ยังไงๆ คู่นี้ก็ everyday is my Valentine อยู่แล้วเนอะ 555+

ชอบไม่ชอบยังไง เม้นให้ด้วยน๊าค๊า หุหุ

DouZoo \(^O^)/

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Title: Everyday is my Valentine

Author: myYamaPii

Category: Romance

Pairing: Pii x Te

Rating: All

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

.

.

.

...ขอบคุณ... รอยยิ้มของนาย... ที่ทำให้รู้ว่าหัวใจของฉันยังเต้นอยู่...
...ขอบคุณ... เสียงเพลงของนาย... ที่ทำให้ฉันรู้จักท่วงทำนอง...
...ขอบคุณ... สายตาของนาย... ที่ทำให้ฉันรู้ว่า... ยังมีตัวตน บนโลกใบนี้...

...ขอบคุณจากใจจริง...

แค่มีนาย... ทุกๆวันก็เป็นวันแห่งความรัก ...สำหรับฉัน...

.

.

.

เสียงสายลมพัดไหวทำให้กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ไหวเอนตาม เหมือนว่าหิมะจะตก... ชายหนุ่มร่างสูงผมหยักศกพลิ้วตามลมเงยหน้ามองท้องฟ้าใสสีสวยด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"คิดถึงจังแฮะ..."
ริมฝีปากอิ่มแดงจัดรำพึงกับตัวเอง
ในห้วงคนึงของ "ยามาชิตะ โทโมฮิสะ" ในตอนนี้ มีเพียงแต่คนตัวเล็กยิ้มหวานเพียงเท่านั้น...
...เมื่อไหร่จะได้เจอนะ...

.

.

.
"เทโกชิ"
เทโกชิ ยูยะ เด็กหนุ่มร่างบางหันตามเสียงเรียกของมัสสึดะ ทาคาฮิสะ คนตัวกลมตาหยียิ้มกว้างนั่งอยู่ที่โต๊ะในมุมลับตาคน พลางโบกมือไหวๆ ข้างๆมีนิชิคิโด เรียว คนตาหวานยิ้มยากนั่งเก๊กอยู่ด้วย
"อ่า มัสสึ กับ เรียวจัง"
คนตัวเล็กก้าวเท้าไปนั่งตรงข้ามเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้ม สงอคนนี้มาด้วยกันแฮะ
"คิดยังไงชวนฉันออกมานี่..."
"เห... หม้อไฟต้องกินกันหลายๆคนถึงจะอร่อย เนอะเรียวจัง"
"ฉันไม่ได้พูดซะหน่อย ฉันอยากกินกับนายสองคนมากกว่า"
อ่อ... สาเหตุของสีหน้าอารมณ์บูด เพราะ กขค. อย่างเรานี่เอง ผู้เป็นกขค.คิดในใจ คนอารมณ์บูดพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าคนตัวกลมข้างๆอย่างขัดใจ
"อะไรกันเรียวจัง นายจะใจดำทิ้งเพื่อนให้อยู่บ้านคนเดียววันวาเลนไทน์นี่นะ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ"
คนตัวกลมทำหน้าเข้มต่อว่าคนตาหวานหน้าบูด แต่ยังไม่วายที่จะคีบเนื้อชิ้นโตเข้าปากเคี้ยวตุ้ย
"คนใจร้ายก็คือพีจังต่างหากเล่า ฉันไม่เกี่ยว"
บุคคลที่สาม เอ้ย ไม่ใช่สิ บุคคลที่สี่ที่อ้างถึง แค่ฟังชื่อก็ทำให้คนตัวเล็กหัวใจเต้นกระตุกได้
"ไอ้บ้า พูดอะไรของนายเนี่ยะ"
"ก็..."
ก่อนจะเผลอปากเสียอีกครั้ง นิชิคิโดหันมองเพื่อนหน้าหวานตาโตฝั่งตรงข้ามพลางหุบปาก แล้วแก้เก้อด้วยการคีบชิ้นเนื้อเข้าปากเหมือนกัน
"อะไรกันพวกนาย คิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันเนี่ยะ?"
"..."
"..."
คนเสียงใสพูดขึ้นเสียงดังด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับหยิบอุปกรณ์แล้วเขี่ยหาของกินในหม้อข้างหน้าอย่างกระตือรือร้นผิดสังเกต
"เรื่องแค่นี้น่ะนะ ฉันไม่สนใจหรอกน่า พีจังจะไปไหนก็ไป ฉันไม่สนใจหรอกนะ"
น้ำเสียงใสๆ ดวงตากลมโตเป็นประกาย รอยยิ้มหวานบนใบหน้า เทโกชิแปลกไปจริงๆ เพื่อนทั้งสองคิด
คนยิ้มหวานตรงหน้าในตอนนี้ แม้รอยยิ้มเค้าจะสดใสเพียงใด แต่ในใจนั้น... กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง...

.

.

...พีจังคนบ้า...

...ไหนว่าจะกลับมาให้ทันวาเลนไทน์ไง...

.

.

."ฉันกลับเองได้นะ ไม่เป็นไร"
คนตัวเล็กยิ้มหวานยืนโบกมืออยู่หน้าร้าน ท่ามกลางอุณหภูมิเกือบติดลบ
"ไม่ไปต่อกับเราเหรอ?"
มัสสึทักขึ้นพลางทำตาโต
"ไม่หรอก จะรีบกลับบ้านน่ะ"
"เฮ้ ไปต่อกับเราก็ได้นะ ฉันไม่ว่านายแล้วล่ะ เทโกชิ"
คนตาหวานทำหน้าเศร้าเหมือนรู้สึกผิด คนตัวกลมพยายามทำตาโตออดอ้อนเพื่อนแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล
"พวกนายไปสนุกกันให้เต็มที่เถอะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ"
คำว่าไม่เป็นไรของคนตัวเล็กเอาแต่ใจ มักจะมีความหมายตรงกันข้ามเสมอ แต่ในความเอาแต่ใจ ก็มักจะมีความรั้นปะปนอยู่ด้วยเสมอ เพื่อนทั้งสองรู้ดี
"งั้นฉันไปนะ"
"อือ"
คนยิ้มหวานค่อยๆหันหลังจากไป พร้อมกับรอยยิ้มหวานเจือความเหงา

.

.

.

...5 ทุ่มแล้ว...
ค่ำคืนวาเลนไทน์กำลังจะเดินผ่านไปอย่างช้าๆ
เหมือนกับรอยเท้าของคนตัวเล็กที่ค่อยๆเดินไปตามถนนอย่างช้าๆ เวลาแต่ละวันของเค้าเมื่อไม่มีใครบางคนข้างกายช่างเดินช้าเสียเหลือเกิน
ภาพคู่รักนับรอยที่ต่างพากันเดินควงแขนอย่างมีความสุขในค่ำคืนอันหนาวเหน็บแบบนี้ ทำร้ายหัวใจน้อยๆมากมายนัก
เค้าได้แต่ล้วงมือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ทขนสัตว์อย่างหนาสีเทาเพียงลำพัง

...หนาวจัง...
...เพราะความเหงาด้วยรึเปล่านะ ที่ทำให้เราหนาวกว่าปกติ...

คนตัวเล็กนั่งลงในสวนสาธารณะที่ไร้แสงไฟ พลางยกมือขึ้นมาเป่าไออุ่นจากตัวเองให้มือที่เย็นเฉียบอุ่นขึ้น
"วันนี้ไม่มีดาวแฮะ"
ดวงตากลมโตเหลือบมองท้องฟ้าสีดำสนิท เค้าคิดเอาไว้ว่าถ้าเป้นที่ที่ไร้แสงไฟ อาจจะมองเห็นดวงดาวระยับบนท้องฟ้าก็เป็นได้

.

.

.

...อีก 15 นาที...
เรามานั่งทำบ้าอะไรตรงนี้นะ ทั้งที่อากาศออกจะหนาว
...กลับดีกว่า...
ร่างบางตัวเล็กลุกขึ้นแล้วเดินจากสวนสาธารณะไปอย่างคนไร้วิญญาณ

...ไม่มีดาวให้ดูเลยแฮะ...

.

.

.

...อีก 5 นาที...
ทั้งๆที่...วันวาเลนไทน์กำลังจะจากไป แต่ทุกๆคนยังดูมีความสุขอยู่เลย...
ความจริง วันวาเลนไทน์สำหรับผม มันก็ดูเหมือนวันหนึ่งวันที่มี 24 ชั่วโมงเหมือนกับวันอื่นๆ ความรักที่ผมมีให้กับพีจัง มันก็เป็นความรักที่มีให้อยู่ทุกๆวัน
...เพียงแต่ว่า...
วันนี้ดูเหมือนว่า... ผมอยากจะให้มันเป็นวันพิเศษกว่าวันไหนๆ
...ดูท่าว่า... จะหมดหวังแล้วล่ะ...
คนตัวเล็กคิดในใจพลางเดินไปตามทางเพื่อจะกลับห้อง หวังว่าจะถึงห้องก่อนจะหมดคืนวาเลนไทน์นะ...

.

.

"นี่... เทโกชิ"
เสียงทุ้มของใครบางคนที่คนตัวเล็กจดจำได้เป็นอย่างดี จริงรึเปล่านะ? หรือว่า... เค้าจะหูฝาดไป...???
"เทโกชิ... หูหนวกเหรอ? ไม่ได้ยินฉันเรียกรึไง?"
หูฝาดแน่ๆ คนๆนั้นไม่น่าจะมายืนอยู่ตรงนี้ในตอนนี้ได้หรอก ไม่มีทาง!!! แต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะทำอะไรต่อ อ้อมแขนของใครคนนั้นก็โอบรัดร่างบางเอาไว้อย่างหลวมๆ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจที่ซอกคอ ราวกับจะปลอบโยนให้ร่างบางอบอุ่นขึ้นอีกนิด
"เจ้าบ้า!!! จับได้แล้ว..."
"พะ พีจัง..."
คนตัวเล็กพูดขึ้นพลางหันกลับมามองเจ้าของอ้อมกอดอบอุ่น...

...คนตัวโต...
...ดวงตาคมเข้ม...
...และ...
...รอยยิ้มหวานอันอบอุ่น...

...พีจังจริงๆด้วย!!!...

"พีจัง..."
"กลับมาแล้วนะ"
คนตัวเล็กน้ำตารื้นขึ้นมา แววตาประกายวิบวับ พลางกระโจนเข้าใส่คนตัวโตด้วยความคิดถึง

 ผลั๊ก!!!!

ร่างสูงๆกลิ้งล้มลงกับพื้น คนตัวเล็กยืนมองนิ่งด้วยสีหน้าเจ็บปวด
"อะไรของนายเนี่ยะ?"
"แก้แค้นพีจังไงล่ะ"
"แก้แค้น?"
คนที่กลิ้งอยู่เหลือบทำตาโตมองหน้าคนตัวเล็กนิ่งด้วยความสงสัย
"ก็ใช่ไง พีจังใจร้ายที่สุด... ไหนว่าจะกลับมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วไงล่ะ"
"ก็... ถ่ายหนังไม่เสร็จนี่นา แถมยังต้องถ่ายซ้อมอีก เลยต้องเลื่อนวันกลับไป แต่ฉันก็บอกแล้วนะ ว่าจะกลับมาวันนี้น่ะ"
"เอ๋?? บอกงั้นเหรอ?"
"อือ... ฝากเรียวจังมาน่ะ เรียวจังไม่ได้บอกงั้นเหรอ?"
เรียวจัง... ไม่เห็นพูดอะไรซักแอะเลยแฮะ... วันพรุ่งนี้โดนแน่ๆ
คนตัวสูงนั่งยิ้มปนหัวเราะเบาๆ มิน่า ถึงทำท่าโกรธเค้าขนาดนี้ เจ้าเรียวไม่ได้บอกเจ้านี่หรอกเหรอเนี่ยะ
"ตั้งตารอฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ใครรอพีจังกัน... บ้ารึเปล่า..."
พูดจบ คนตัวเล็กที่หน้าแดงเรื่อเพราะโดนคนตัวโตพูดจาแทงใจดำหันหลังกลับไปหมายจะเดินหนี
"เฮ้ เดี๋ยวสิ เทโกชิ มาดึงฉันขึ้นไปก่อนเซ่..."
"อะไรกัน พีจังลุกไม่ไหวเหรอ?"
คนตัวสูงหน้าหล่อพยักหน้าหงึก พร้อมกับทำตาวาวอ้อนคนตัวเล็ก
"น้ำหนักขึ้นล่ะสิ"
"พูดจาหยาบคายนะนาย"
คนตัวเล็กหัวเราะเบาๆ พร้อมกับยื่นมือเล็กๆไปให้คนตัวโตที่นั่งอยู่จับ...

ฮึบ!!!...

ตุ๊บ!!!

"อ๊ะ..."
ร่างบางล้มทับคนตัวสูงที่นอนแอ้งแม้ง จะโดยตั้งใจรึไม่ตั้งใจก็มิอาจทราบได้ คนตัวสูงยิ้มหวานเจ้าเล่ห์ ส่วนคนตัวเล็กตกใจสะดุ้ง
"หว๋าๆๆๆ"
คนตัวโตกระชับกอดคนตัวเล็กแน่น โดยไม่ยอมปล่อย
"เฮ้... พีจัง ทะ ทำอะไรน่ะ??"
คนตัวเล็กก้มหน้างุด ใบหน้าใสกลับแดงระเรื่อขึ้นจนเห็นได้อย่างชัดเจน คนตัวโตที่ยังกอดแน่นหัวเราะออกมาเบาๆอย่างถูกใจพลางดันตัวลุกขึ้นนั่ง เค้าคลายอ้อมกอดแล้วเลื่อนมือใหญ่ๆกุมเบาๆที่ไหล่บางของคนตรงหน้าด้วยสายตาเข้ม
"อยากกอดนาย ให้หายชื่นใจ"
"พีจังขี้โกง..."
"โกง??? อะไรของนาย?"
"ขี้แกล้งด้วย..."
"เห...?? เจ้านี่เดี๋ยวก็ลงโทษซะเลยนี่"
ยังไม่ทันที่คนตัวโตจะพูดจบดี ริมฝีปากบางของคนตัวเล็กตรงหน้าก็ฉวยโอกาสประทับรอยจุ๊บไว้ที่แก้มของคนตัวโตซะแล้ว แทนที่คนถูกจุ๊บจะหน้าแดง... กลับกลายเป็นคนที่จุ๊บหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง...

"กลับมาแล้วเหรอ?"
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าคนตัวเล็ก คำทักทายเสียงใสแฝงไว้ด้วยความอบอุ่น อุ่นไปถึงหัวใจของคนตัวโตที่หมายอยากจะจัดการคนตรงหน้าเต็มแก่...
"อือ... กลับมาแล้ว"
พูดจบ รอยจูบบางเบาก็ฝังประทับที่ริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก ท่ามกลางอากาศอันหนาวเย็นจับใจ แต่สองหัวใจกลับอบอุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"วาเลนไทน์ปีนี้อยู่กับพีจังแค่ 5 นาทีเองนะ"
"5 นาทีที่ไหน? ฉันอยู่กับนายตลอดเวลาแหละ?"
"เอ๋???"
"ก็... เพราะมีนาย ทุกๆวันของฉันก็เป็นเหมือนวันวาเลนไทน์ ใช่ว่าฉันจะรักนายเฉพาะวันนี้วันเดียวซะหน่อย"
คนตัวเล็กยิ้มหวาน หัวใจเหงาก่อนหน้านี้อบอุ่นขึ้นพลัน ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นตึกตักราวกับจะทะลุออกมายังไงยังงั้น ความอบอุ่นของพีจังที่ส่งผ่านมาให้ผม ผมรับรู้มันได้

.

.
...ขอบคุณนะ... พีจัง...

...ที่ทำให้ทุกวันของผม เป็นวันวาเลนไทน์...

.

.

++++++++++จบล่ะค๊า++++++++++++++++++++++++++++++

หว๊านหวานซ๊า...

...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด...

น้องน่ารัก พีจังก็ปากหวานจนน่าหมั่นไส้ คริคริ

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามค่า ^^

ปล. แปะรูปแล้วคับ น้องน่าร๊ากกกกก ภาพพีจังตอนยิ้มหวานหาย๊ากยาก งุงิๆ แต่ก็หามาจนได้ คริคริ ^^ หวานซ๊า...