สะกิดใจ~นายตัวร้าย

โปรเจคนี้คิดไว้นานสักพัก(นานมักมาก!!!) หลังจากไปดู ทไวไลท์

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!! (>O<)

เลยอยากเอามาจิ้นกับปู้ชายของเค้าบ้าง คริคริ (^-^)

(ตอนแรกคิดไว้จะแต่งเป็นเรื่องยาว แต่ว่า... คงอีกนาน เลยขอแบบสั้นๆไปก่อนละกัน +_+")

ติชมตามสบาย งุงิงุงิ DouZoo...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Title: My Sweet Vampire

Author: myYamaPii

Category: Ramance

Pairing: Pii x Te

Rating: 15+

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

.

.

อากาศยามเช้าที่แสนหนาวเหน็บ ยามเมื่อสายลมหนาวต้องโดนผิวกายเมื่อใด ร่างกายแทบสั่นสะท้าน ยามาชิตะ โทโมฮิสะคนขี้หนาวจึงสวมเสื้อผ้าค่อนข้างหลายชั้นเพื่อกันลมหนาวเข้าถึงผิวกาย

.

.

"หนาวจังแฮะ"
คนตัวโตผมหยักศกดูยุ่งเหยิงหาวปากกว้าง เช้าๆอากาศหนาวๆแบบนี้ ไม่อยากจะลุกออกจากเตียงเลยแฮะ
"หนาวเวอร์ไปรึเปล่าพีจัง"
เพื่อนซี้ตัวเล็กหน้าเข้มตาหวานเดินตามหลังมาตอนไหนไม่รู้
"หนาวนี่นา เมื่อไหร่จะหน้าร้อนสักที"
"อีกนาน เพิ่งผ่านซัมเมอร์ไป นายโหยหาซัมเมอร์อีกแล้วเหรอ?"
"เรื่องของฉันน่า"
ทั้งสองเดินกัดจิกกันไปตามประสาเพื่อซี้ แต่ต้องตกกะใจเมื่อเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวแล้วพบกับใครบางคน

.

.

.

"เอ๋???"
สองหนุ่มประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน ทำเอาคนในห้องตกใจ
"อ๊ะ อ่อ อืม หวัดดี พีจัง เรียวจัง"
เสียงใสๆของคนตัวเล็กร้องทักขึ้นเมื่อเจอผู้มาเยือนอยู่ตรงหน้าประตู ร่างบางๆนั่งนิ่งพลิกหน้านิตยสารไปมาราวกับไม่รู้จะทำอะไร แต่ที่น่าสังเกตก็คือ ตาโตๆหวานๆของเทโกชิ ยูยะ ถูกบดบังด้วยแว่นดำกลมโตอันเบ้อเริ่ม
"ตานายเป็นอะไรไปเทโกชิ"
เรียวจังกระดี้กระด้าวิ่งไปนั่งเบียดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ก่อนแล้วทันที โดยที่ความกว้างของโซฟายังมากมายเกินสามคนจะนั่งได้ ทำไมหมอนี่ต้องจงใจนั่งเบียดเทโกชิด้วยนะ ยามาชิตะคิดในใจอย่างเคืองๆ
"อ๊ะ อ๋อ คือว่า... ผมนอนดึกนิดหน่อย เลยตาบวมน่ะ"
"นายไม่รู้รึไงว่าวันนี้ถ่ายแบบ"
"ก็...รู้สิ"
"ปล่อยให้ตาบวมได้ยังไงกัน เจ้าบ้า!!!"
ยามาชิตะตะคอกขึ้นมาทันทีแล้วเดินปึงปังออกไป ใช่ว่าโมโหที่เทโกชิไม่ดูแลตัวเองหรอกนะ แต่คงโมโหที่เจ้าเรียวแถไปนั่งเบียดคนตัวเล็กนั่นต่างหาก แถมทำท่าทางอี๋อ๋อจนน่าหมั่นไส้ ก็ของๆใครๆก็หวง

.

.

...อารมณ์เลยเสียตั้งแต่เช้าเลยแฮะ...

.

.

"ขอโทษนะ"
เสียงอ่อยแผ่วเบาของคนตัวเล็กดังขึ้น แผ่นหลังกว้างของยามาชิตะหันควับมามองคนข้างหลังด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตากลมคมเข้มจ้องมองคนตัวเล็กที่ยังสวมแว่นดำอยู่อย่างขัดลูกกะตา
"ช่างเถอะ แต่งหน้าก็คงจะหาย โฟโต้ช็อปช่วยได้"
รอยยิ้มอบอุ่นบางเบาผุดขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กยิ้มหวานออกมาทันที
"ไหนมาดูสิ"
"เอ๋???"
มือสองข้างของยามาชิตะยื่นไปหมายจะถอดแว่นเจ้าปัญหาที่ขัดขวางตาสวยคู่นั้นออกมา แต่เจ้าตัวรีบจับเอาไว้ทันท่วงที
"เอ่อ... มัน...น่าเกลียดน่ะ อย่าดูเลย"
"เจ้าบ้า ตอนถ่ายแบบยังไงก็ต้องเห็น เอามือออก"
สองมือเรียวของเทโกชิที่กุมขาแว่นยิ่งกุมแน่นขึ้น แต่มือใหญ่ๆของยามาชิตะไม่ยอมแพ้ แกล้งบีบมือหมอนี่ซะเลยดีไหม โทษฐานทำตัวน่าหมั่นไส้
"อ๋า... ผมเจ็บนะพีจัง"
"ก็ปล่อยมือสิ ไม่งั้นฉันบีบยิ่งกว่านี้จริงๆด้วย"
"มันน่าอายนี่นา"
"รึจะให้ฉันลงโทษ"

.

.

...ลงโทษ...

.

คำๆนี้ของยามาชิตะ ถ้าพูดกับเทโกชิแล้วจะหมายถึง...

.

เค้าจะจูบผมงั้นเหรอ? เทโกชิคิดในใจ พลางอ้าปากเหวอ ตกใจในคำพูดของยามาชิตะ
"อ๋า... ก็ได้ๆ ปล่อยก็ได้"
"ต้องให้ขู่นะ"
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าหวานของคนหล่อตัวสูง เค้าค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าคนตัวเล็กพร้อมกับบรรจงถอดแว่นออกมา
"เห!!!!"
"อ๋า... เห็นไหม บอกแล้วว่ามันน่าเกลียดอ่ะ"
"หมีแพนด้าเข้าสิงนายงั้นเหรอ? เทโกชิ"
ตาคู่สวยเบิกโพลง ไต้ตาดำคล้ำยิ่งปรากฏให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น มันน่าเกลียดมากขนาดนั้นเลยเหรอ? หมีแพนด้ามันน่ารักนะ แต่ทำไม พอลูกกะตาคล้ำเหมือนมันแล้ว กลับกลายเป็นน่าเกลียดได้ล่ะ
"อ๋าาาาาาาาา"
เทโกชิพยายามคว้าแว่นตาจากมือของยามาชิตะ แต่เจ้าตัวไวกว่าแอบเอาไปซ่อนได้ทัน
"ฮื่ออออออออ น่าเกลียดมาจริงๆใช่ไหม พีจัง"
"น่ารักเหมือนแพนด้าต่างหาก"
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อ พร้อมกับยื่นมือใหญ่ๆกุมใบหน้าของคนตรงหน้าพลางลูบเบาๆ พีจังแกล้งผมอีกแล้ว
"พีจังอ่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ยังไงนายก็น่ารักในสายตาฉัน"
พูดจบยามาชิตะก็บรรจงจุ๊บแก้มนวลของเทโกชิเป็นการปลอบใจ แต่ว่า...
"ทำไมแก้มนายเย็นๆนะวันนี้"
"ก็หนาวนี่นา"
คนโดนจุ๊บแก้มแดงเรื่อขึ้นมาทันที
"ตัวนายดูซีดๆด้วยนะวันนี้"
คนถามทำตาโตไล่มองแก้มนวลตรงหน้าอย่างสนใจ
"ก็...หนาวไงล่ะ"
"คงจะอย่างนั้น"
จุ๊บทีเดียวไม่พอ คนตัวโตไล่ริมฝีปากของตนไปยังริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่ออย่างอ่อนโยน ลำแขนแข็งแรงเลื่อนจากใบหน้าหวานมาโอบกอดร่างบางเอาไว้อย่างถนุถนอม
"อ๊ะ พะ พีจัง... อย่านะ เดี๋ยวได้เวลาแล้ว"
"น่า นิดเดียวเอง"
ยามาชิตะรุกต่ออย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมจบง่ายๆ จากบางเบาอ่อนโยนกลับเปลี่ยนมารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปลายลิ้นอุ่นๆของเค้าสอดส่ายควานหาความหอมหวานในตัวเทโกชิอย่างโหยหวล

.

คนตัวเล็กมองเห็นลำคอขาวนวลของคนที่จูบตนอยู่ไวๆ เลือดในกายเริ่มพลุ่งพล่านโดยที่ไม่ทราบสาเหตุ เป็นเพราะจูบของพีจังรึเปล่านะ? ทำให้ผมอยากจะ...
"พีจัง..."
"หือ..."
คนตัวเล็กกระชับกอดพลางดึงรั้งคอของคนตัวสูงลงมา ริมฝีปากบางค่อยๆไซร้ซอกคอขาวๆของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา คราวนี้เทโกชิเริ่มรุกเองงั้นเหรอ? นายอยากจะแสดงความรักที่มีต่อฉันสินะ คนตัวโตคิดในใจอย่างลิงโลด
"เทโกชิ??"
"พีจัง... ขอผมเถอะนะ"
"เอ๋??? อะไรอ่ะ?"
ปลายลิ้นเย็นยะเยียบของเทโกชิไล้ซอกคอไปมาทำเอาคนตัวโตขนลุกเกรียว ทำไมลิ้นเจ้านี่เย็นด้วยล่ะ แถมริมฝีปากนั่นด้วย น่ากลัวแฮะ... ราวกับว่าเป็นร่างไร้วิญญาณยังไงยังงั้น
"ผมขอดูดเลือดของพีจังได้ไหม?"
"เห..."

.

.

เจ้านี่ว่าไงนะ...

.

.

ขอดูด...

.

.

ดูดอะไรนะ...???

.

.

เลือดงั้นเหรอ?

เจ้านี่เป็นผีดิบรึไง ถึงจะดูดเลือดฉันน่ะ

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา แว่บหนึ่งคนตัวโตมองเห็นประกายเขี้ยวแหลมเปล่งประกายขึ้นมาจากริมฝีปากบางของคนตัวเล็ก ไม่นานนักความเจ็บปวดราวกับเข็มโตๆ 2 เล่มทิ่งแทงที่คอก็จี้ดขึ้นมา รู้สึกเหมือนมีน้ำไหลพุ่งแรงออกจากลำคอของเค้า
"โอ๊ะ!!! ทะ เทโกชิ... นาย..."
"เลือดในกายผมมันเรียกร้องน่ะ พีจัง ผมอยากดูดเลือดคุณ"
ทรมานจังแฮะ เหมือนกับว่าเลือดจะไหลออกจนหมดตัว คนตัวโตมองเห็นเงารางๆ ของคนหน้าสวยตัวเล็กยิ้มหวาน พร้อมกับริมฝีปากสีแดงจัดนั่น สีแดงๆนั่นคงเป็นเลือดของเราเองสินะ

.

ไม่นานนักสติของคนตัวโตก็ดับวูบลงไป

.

.

.

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยย"
เสียงร้องตะโกนดังขึ้น ภายในห้องนอนสีน้ำเงินเข้ม ภายในห้องมืดสลัวคงเพราะอากาศหนาวทำให้แสงสว่างมาช้ากว่าปกติ ชายหนุ่มหายใจหอบตัวโยน ฝันหรอกหรือเนี่ยะ? ทั้งๆที่หนาวออกอย่างนั้ ทำไมเหงื่อมันผุดขึ้นราวกับหน้าร้อนอย่างนี้นะ??
"อ๊ะ เปิดฮีตเตอร์แรงเกินไปหรอกเหรอ?"
คนตัวสูงลุกขึ้นจากเตียงเผยให้เห็นบ็อกเซอร์สีขาวบางๆติดกายเพียงตัวเดียว ขายาวก้าวไปยังห้องน้ำพลางมองกระจกใสสะท้อนรูปหน้าสวย สายตาจับจ้องที่ซอกคอขาวนวลของตัวเองพลางยกมือมาคลำสัมผัสเพื่อความแน่ใจ...
"ฝันบ้าอะไรวะเนี่ยะ?"
คนตัวโตยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้ากับตัวเองแรงๆ เหมือนจะสลัดความคิดเพี้ยนๆให้ออกจากหัวไป เทโกชิของฉันจะเป็นแวมไพร์ไปได้ยังไง

.

.

.

"หนาวชะมัด"
เอ๊ะ!! ประโยคนี้คุ้นๆแฮะ วันนี้มีถ่ายแบบใช่ไหมนะ??
"หนาวเวอร์ไปรึเปล่าพีจัง"
เสียงเพื่อนซี้ดังขึ้นจากข้างหลัง เอ๋???? ชักจะ... แปลกๆแล้วสิ เหมือนในฝันเลยแฮะ
"เป็นอะไรของแกเจ้าพี"
เรียวจังหยุดยืนจ้องหน้ายามาชิตะผู้ยืนทำหน้าเอ๋อเงียบ
"พีจัง"
เพื่อนซี้ตัวเล็กตะโกนใส่หูคนหล่อที่หูตึงชั่วขณะ แก้วหูคนหล่อแทบร้าว
"อ๋า ไอ้บ้าเรียว ทำอะไรวะ"
"เห็นยืนเอ๋อ นึกว่ายังไม่ตื่น เลยตะโกนปลุก เป็นอะไรมากรึเปล่า?"
"อ่อ เปล่าๆ"
นิชิคิโด เรียวหันหลังกลับแล้วเดินนำหน้าเพื่อนซี้ตัวสูงขึ้นตึกไป จะเหมือนในฝันเกินไปแล้วนะ แต่ว่า... ก็ต้องพยายามใจแข็งขึ้นตึกไป เพราะงานนะเนี่ยะถึงได้ยอม นี่ถ้าในห้องเจอเจ้าเทโกชิล่ะ...

.

.

.

"เฮ้ยยยยยยยยยยย!!!"
เป็นจริงอย่างที่คนตัวสูงสงสัย คนตัวเล็กนั่งรออยู่บนโซฟาห้องแต่งตัว พลางพลิกหน้าหนังสือนิตยสารไปมาอย่างซุกซน แต่ว่า...

...เค้าไม่ได้ใส่แว่นดำแต่อย่างใด แถมยังหน้าใสเด้งน่ารักเหมือนอย่างเคย ใจเย็นไว้ ฝันมันก็แค่ฝันล่ะน่า...

"พีจังเป็นอะไร?"
คนตัวเล็กเห็นท่าทีแปลกๆของคนตัวสูงจึงเดินเข้ามาประชิดถาม หน้าใสๆ แก้มตุ่ยๆสีนวลอมชมพูดลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้า ทำให้คนตัวโตผุดรอยยิ้มบางขึ้นมาได้ จะเชื่ออะไรกับฝันไร้สาระ
"เฮ้!!! หวัดดีพวก"
โคยาม่า เคย์อิจิโร่ตะโกนทักเข้ามา โดยที่มองไม่เห็นคนตัวโตยืนขวางอยู่ จึงชนเข้าอย่างจังกับยามาชิตะ น่าแปลกที่คนตัวโตกลับกระเด็นไปล้มทับคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างง่ายดาย
"อุ้ยตาย โทษที มองไม่เห็น"
คนตัวโตตาหยีผมสีอ่อนสบถขึ้นมาอย่างแต๋วแตก คาโต้ชิเงอากิที่ตามมาได้แต่มองอย่างงุนงงกับภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้น นิชิคิโด เรียวก็งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกัน

วิ๊ง!!!
แสงแดดอ่อนกระทบอะไรบางอย่างคมๆตรงริมฝีปากคนตัวเล็กที่คนตัวโตล้มทับ

"เฮ้ยยยยยยยยยยยยย"
คนตัวโตสะดุ้งแล้ววิ่งหนีออกจากห้องแต่งตัวไปทันที พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างกุมซอกคอตัวเองไว้ นี่มัน!!! ฝันร้ายกลายเป็นจริงงั้นเหรอ? เทโกชิมีเขี้ยว!!!
"หวัดดี... อ๊ะ อ่าว พีจังไปไหน?"
มัสสึดะ ทาคาฮิสะ คนตัวกลมหน้าแป้นมองตามแผ่นหลังกว้างที่เพิ่งวิ่งหนีตายออกไป
"เจ้าพีเป็นอะไรของมันน่ะ"
"นั่นสิ"
คนตัวเล็กยิ้มหวานแล้วลุกขึ้นมานั่งที่โซฟาข้างเรียวจัง
"ผมมีของเล่นใหม่มาอวดล่ะ"
พูดเสร็จพลางยิ้มหวานเห็นฟันขาว 32 ซี่เรียงกัน แต่ว่า... มองเห็นเขี้ยววิบวับยาวเฟื้อยโผล่ออกมาด้วย
"เห... นายไปเอาเขี้ยวมาจากไหนน่ะ"
มัสสึดะเห็นเพื่อนมีของเล่นแปลกๆจึงสนใจ
"เนียนนะเนี่ยะ"
"นั่นสิ นึกว่านายเป็นแดร๊กคิวล่าไปซะแล้ว"
"ก็ กะเอามาเล่นเฉยๆ แต่ไม่คิดว่า... พีจังจะกลัวได้ขนาดนี้น่ะสิ?? ไม่เข้าใจแฮะ"
คนตัวเล็กทำหน้างงเบิกตาโต นั่นล่ะ สมแล้วล่ะ โดนแกล้งซะบ้าง แกล้งผมมาเยอะแล้ว เทโกชิน้อยหัวเราะหึในใจที่แกล้งคนตัวโตได้สำเร็จ

++++++++++จบแล้วคับ+++++++++++++++++++++++++

พีจังโดนน้องแกล้ง 555+ น่าร๊ากกก ^^

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามค่า \(^O^)/

Edit :: ลงรูปแล้ว หวานใสกิ๊กที่ซู๊ดดดดด