[NEWS Fix] The impression of sweet goldfish [Pii x Te]

posted on 19 Feb 2009 20:45 by myyamapii in SPFix

ตอนพิเศษอีกแล้วค่า...

ได้ยินข่าวลือไม่ค่อยจะสู้ดีของน้อง เห็นน้องเสียใจ เลยอยากให้พีจังปลอบ อรั๊ยยยยยย!!! (จะบ้าไปไหน???)

งานนี้พีจังเลยต้องมาปลอบน้อง จะปลอบกันอย่างไร รับชมได้เลยค่า

DouZoo \(^O^)/

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Title: The impression of sweet goldfish

Author: myYamaPii

Category: Romance

Pairing: Pii x Te

Rating: All

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

.

.

.

ในมุมมืดของซอกตึก เด็กชายร่างบางตัวเล็กนั่งกอดเข่าซุกใบหน้าหวานปนสะอื้น เด็กน้อยพยายามกลืนเสียงร่ำไห้ลงคอ ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาเห็น
"เอ๋??? มาทำอะไรตรงนี้เนี่ยะ?"
เสียงเด็กชายอีกคนซึ่งไม่น่าจะแก่กว่าเท่าไหร่ทักขึ้น มองเห็นแผ่นหลังเล็กๆไหวสั่นระริกจึงสงสัย ความจริงเค้าไม่ตั้งใจที่จะเข้ามาเจอเหตุการณ์แบบนี้ เพียงแต่ว่า... เค้ามาตามหาของที่ทำหล่นก็เท่านั้น
"..."
คนสะอื้นหยุดกึกทันที ค่อยๆหันหลังมองเสียงที่ทักทายด้วยใบหน้านองน้ำตา ดวงตากลมโตวับวาวแดงก่ำ จมูกเล็กๆแดงระเรื่อไม่ต่างกันและลามเลียไปถึงแก้มใส
"อ๋า... นายนั่นเอง... ชื่ออะไรนะ?"
"ฮึก...ฮะ..ฮึก... ทะ เท... เทโกชิ... เทโกชิ ยูยะฮะ"
"อ๊า... ใช่ๆๆ เทโกชิ ยูยะ เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามานี่นา"
เด็กชายผู้มาเยือนระบายยิ้มหวานบนใบหน้า ดวงตากลมๆโตๆ แก้มป่องๆ คนๆนี้คือ... ยามะพีที่ใครๆก็พูดถึงสินะ ยิ่งมองใกล้ๆ เค้ายิ่งดูเปล่งประกาย
"ฉันชื่อ ยามาชิตะ โทโมฮิสะนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
พูดจบ เด็กชายนามยามะพีก็เดินเข้ามานั่งยองๆข้างๆเด็กชายเทโกชิ เค้ายื่นมือเล็กๆปาดน้ำตาบนแก้มใสของเด็กชายเทโกชิด้วยความอ่อนโยน
"ร้องไห้มากๆไม่ดีนะ เด๋วน้ำจะหมดตัว"
"เอ๋???"
"ทำไมถึงมาร้องไห้ตรงนี้ล่ะ?"
ยามะพีน้อยเอ่ยถามพลางทำตาโตจ้องมองเทโกชิน้อยอย่างตั้งใจ
"ก็... ผมถูกครูฝึกดุ..."
"อ่อ อย่างนี้นี่เอง..."
ยามะพีน้อยพูดออกมาพร้อมกับทำปากยื่น ทำราวกับเข้าใจหัวอกของเทโกชิน้อยซะมากมาย เค้าคงไม่เข้าใจผมหรอก ก็ยามะพีเก่งออกอย่างนั้น เทโกชิน้อยคิด
"ครูฝึกนี่น่าเบื่อเนอะ ว่าไหม?"
"เอ่??"
"ฉันก็เคยโดนดุบ่อยๆน่ะ แย่จังเลยเนอะ"
"ยามะพีเคยโดนดุด้วยเหรอ? ไม่น่าเชื่อ"
"เคยสิ แต่ว่า... ยิ่งดดนดุ เราก็ยิ่งมีแรงฮึด ประมาณว่า... คอยดูนะ ฉันต้องทำให้ได้ อะไรแบบนี้น่ะ ก็ดลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่นๆหลายเท่า จนในที่สุดก็ทำได้"
"..."
เทโกชิน้อยนั่งฟังยามะพีน้อยพูดอย่างทึ่งๆ ดวงตากลมโตเหม่อลอยมองใบหน้ากลมอย่างสนใจ
"อ๊ะ จริงสิ ฉันคิดว่าฉันน่าจะทำของตกแถวๆนี้ นายเห็นมันไหม?"
"เอ๋??"
เด็กชายเทโกชิหันขวับไปมา มองหาของที่คิดว่าน่าจะเป็นของที่เด็กชายยามะพีทำหล่นไว้
"อ๊ะ???"
พวงกุญแจปลาทองถักสีชมพูหวานเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยตกอยู่ไม่ไกลจากเท้าของเด็กชายเทโกชิมากนัก เค้าก้มลงหยิบขึ้นมาชูให้เด็กชายยามะพีดู
"นี่รึเปล่าฮะ?"
"โอ๊ะ?? ใช่แล้วๆ คุณแม่อุตส่าห์ถักให้ น่ารักไหม?"
เด็กชายยามะพียิ้มหวานพร้อมกับยื่นมือไปเล่นเจ้าปลาทองน้อยที่ห้อยต่องแต่งในมือของเด็กชายเทโกชิ
"อือ"
"งั้นฉันให้นายละกัน"
"เอ๋??"
"ถือว่าเป็นการปลอบใจนายแล้วกันนะ"
"..."
รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนใบหน้าเด้กชายยามะพีอีกครั้ง รอยยิ้มเปล่งประกายราวกับเติมเต็มพลังให้กับเด็กขี้แงอย่างเค้า
"พีจัง"
เสียงใครบางคนตะโกนเรียกเด็กชายยามะพีที่ข้างนอกซอกมุมอับ
"เอ้อ โทมะ"
เด็กชายยามะพีเรียกเพื่อนเอาไว้ อิคุตะ โทมะ เด็กน้อยหน้าคมเพื่อนซี้ของยามะพีเดินเข้าซอกมาด้วยใบหน้าสงสัย
"มาทำอะไรตรงนี้เนี่ยะ?"
"อ่อ ฉันมาหาของน่ะ"
"แล้วเจอยัง?"
"อือ เจอแล้วล่ะ"
เด็กชายโทมะเพิ่งสังเกตเห็นมีบุคคลที่สามรวมอยู่ด้วย
"เอ๋?? ใครอะพีจัง?"
"อ๊ะ เทโกชิ ยูยะ เด็กใหม่น่ะ"
"อ๋อ อือๆๆๆ ฉันอิคุตะ โทมะนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
เด็กชายหน้าคมยิ้มกว้างพลางยื่นมือไปจับเด็กชายเทโกชิอย่างสนิทสนม เด็กชายเทโกชิได้แต่จับมือตอบเบาๆด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าเกรอะน้ำตา
"อ้อ จริงสิ ครูฝึกให้มาตามนายน่ะ"
"อ่อ อืมไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
ก่อนจะเดินจากไป เด็กชายยามะพีหันไปยิ้มหวานพร้อมโบกมือลาเด็กชายเทโกชิ
"ไปล่ะนะ เจ้าปลาทองนั่น เก็บไว้ให้ดีๆล่ะ"
เด็กชายเทโกชิโบกมือตอบพร้อมกับพยักหน้ารับคำ
"อือ..."
"ปลาทองอะไร??"
แว่วเสียงเด็กชายโทมะดังอยู่ข้างนอก
"ไม่มีอะไรหรอกน่า ไปกัน เดี๋ยวคุณครูดุนะ"
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าหายไป ในตรอกทั้งเงียบและสงบเหลือเพียงร่างเล็กๆของเด็กชายเทโกชิ เด็กน้อยยกมือปัดน้ำตาที่แห้งเกรอะบนใบหน้าอย่างลวกๆ ก่อนที่จะชูเจ้าปลาทองน้อยสีชมพูแกว่งกลางอากาศไปมาอย่างเอ็นดู
"เจ้าปลาทองน้อย..."
หัวใจเด็กชายอบอุ่นเต็มตื้นขึ้นมาทันที เค้าจะเก็บรักษาสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ตลอดไป...
.
.
.
.
.
ฝัน...
.
.
ผมฝันอะไรนะ...??
.
.
เรื่องสมัยเด็กงั้นเหรอ?
ความทรงจำวัยเด็กที่ไม่รู้ว่าแอบซุกซ่อนอยู่ในซอกมุมไหน แต่ทำไมวันนี้กลับคิดถึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดายนะ
ทั้งๆที่เมื่อคืนนี้ ผมเจ็บปวดแทบตายเพราะใครบางคน...

ร่างบางของคนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียงสีฟ้าใส พลางก้าวไปที่กล่องสมบัติวัยเยาว์ใต้ซอกเตียง
"เจ้าปลาทองน้อยอยู่ไหนนะ?"
คนตัวเล็กบ่นพึมพำคนเดียว มือเล็กๆรื้อค้นของบางอย่างในกล่องสมบัติอย่างคุ้นเคย ภาพถ่ายสมัยประถม ลูกฟุตบอลลูกแรกในชีวิต
"นี่ไง... เจอแล้ว..."
พวงกุญแจปลาทองถักสีชมพูเปื้อนฝุนมอมแกว่งไกวอยู่ในอากาศ รอยยิ้มหวานของเด็กหนุ่มผุดขึ้นมาพลางย้อนความทรงจำอบอุ่นในสมัยก่อน

...พีจังจะยังจำเจ้าปลาทองนี้ได้ไหมนะ?...

.
.
.
เช้าวันใหม่ เด็กหนุ่มตัวเล็กร่างบางเดินฮัมเพลงไปตามทางอย่างอารมณ์ดี ท้องฟ้าวันนี้สดใสจังเลยแฮะ
"อารมณ์ดีจังเลยนะ เจ้าบ้า"
เสียงคุ้นเคยของคนตัวโตดังขึ้นเบื้องหลัง เสียงพีจังนี่นา... คนตัวเล็กหันไปมองเจ้าของร่างสูงที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยรอยยิ้ม ส่วนคนตัวสูงมองใบหน้าหวานของคนตัวเล็กอย่างงงงวย
"ยิ้มอะไรของนาย?"
แม้จะโดนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่คนตัวเล็กตรงหน้าก็ไม่สนใจ กลับยิ้มหวานมากขึ้น มากขึ้น จนคนตัวโตเดินเข้ามาใกล้และหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพลางเอื้อมมือไปบีบแก้มป่องเบาๆ
"เส้นหน้ายึดรึไง ถึงเอาแต่ทำหน้าแบบนั้นน่ะ?"
"เปล่าซะหน่อย"
คนตัวเล็กพูดขึ้นทั้งที่ยังถูกคนตัวโตทำให้ฉีกยิ้มค้างอยู่อย่างนั้น และดูไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเหมือนทุกที เจ้านี่เป็นบ้าอะไร? เมื่อวันก่อนเค้ารู้มาว่าคนตัวเล็กคนนี้แอบไปร้องไห้และหนีหายกลับบ้านไปเลย เค้าเองก็ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอะไรยังไงได้แต่นอนกลุ้มใจสามสิบแปดตลบ รึว่า... หมอนี่ร้องไห้จนติงต๊องไปแล้ว...???
"เฮ้อ... ฉันไม่อยากจะยุ่งกับคนบ้าหรอกนะ"
คนตัวโตปล่อยมือแล้วเดินผละจากคนตัวเล็กไป เอ๋??? เลิกแกล้งผมแล้วงั้นเหรอ? คนตัวเล็กรู้สึกตัวก็ได้แต่วิ่งตามขายาวๆของคนข้างหน้า
"นี่ๆๆๆๆๆ พีจัง วันนี้อากาศดีเนอะ"
"อือ... ใช่"
"วันนี้ผมอารมณ์ดีมากๆเลยล่ะ?"
"อ่อ เรอะ..."
"รู้ไหมว่าทำไม?"
เจ้านี้ ถามคำถามกวยโอ๊ยจังแฮะ รึว่าต้องการเรียกร้องความสนใจนะเนี่ยะ?
"ร้องไห้มากจนเพี้ยน?"
"ไม่ใช่..."
"นอนตกหมอนมา..."
"นอนตกหมอนจะอารมณ์ดีได้ยังไงล่ะ"
"ไม่รู้แฮะ"
"แล้วไม่อยากรู้เหรอ?"
"ไม่..."
"เห..... พูดจาเย็นชาจังเลยนะ"
"ก็เรื่องของฉัน..."
"นี่หันมาหน่อยสิ พีจัง"
"อะไรของนาย ห๊ะ เทโกชิ..."
ถึงปากจะบ่น แต่คนตัวโตก็หันไปมองคนตัวเล็กแต่โดยดี คนตัวเล็กได้แต่ยิ้มหวานอยู่อย่างนั้น ทำเอาคนตัวโตที่เผลอหันมาถึงกับรมบ่จอย

...เจ้าบ้า จะยิ้มหวานไปถึงไหนกันนะ เดี๋ยวก็จัดการซะกลางถนนนี้เลยนี่...

ท่าทางว่า คนตัวโตต้องข่มอารมณ์เอาไว้อย่างมาก แต่ก็เอ่ยปากขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

"มีอะไร...???"
"ก็... นิดหน่อย ผมมีอะไรอยากให้พีจังดูน่ะ"
"หือ??"
พูดจบ คนตัวเล็กยิ้มหวานก็ควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายตัวเอง สักพัก อะไรบางอย่างที่ว่าก็อยู่ในมือคนตัวเล็กพลางลอยต่องแต่งรบกวนสายตาของคนตัวโต
"เอ๋??"
"จำได้ไหม?"
"นึกว่าอะไร?"
"ว่าไงล่ะ จำได้ไหม?"
"จำไม่เห็นได้เลย"
พูดจบ คนตัวโตหันหลังกลับพลางจ้ำอ้าวนำหน้าคนตัวเล็กไปโดยไม่รั้งรอ
"เอ๋??? เดี๋ยวสิพีจัง รอด้วย"
คนตัวเล็กมองแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตค่อยๆไกลออกไปจึงรีบวิ่งตาม ในมือยังกำปลาทองถักสีชมพูตัวน้อยแน่น

...อะไรกันพีจังจำไม่ได้งั้นเหรอ? น่าผิดหวังจังแฮะ...


จากรอยยิ้มจึงเปลี่ยนเป็นความเศร้าบนใบหน้า โดยที่หารู้ไม่ว่าคนตัวโตข้างหน้านั้นหน้าแดงจนเป็นลูกตำลึงจะแย่อยู่แล้ว...

ตุ๊บ!!!!

ไม่ทันที่จะตั้งตัว คนตัวเล็กก็ชนเข้ากับคนตัวโตที่หยุดเดินอย่างกระทันหันพร้อมกับหันมากอดร่างบางเอาไว้แน่น
"เอ๋?? พีจัง..."
"เฮ้อ... นายนี่จริงๆเลยน๊า..."
คนตัวเล็กได้แต่มองคนตัวโตนิ่ง ดวงตากลมโตมองเห็นใบหน้าหล่อๆวูบเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากอิ่มแดงประทับบนริมฝีปากบางของคนตัวเล็กเบาๆ ความหวานอบุอ่นแผ่นซ่านกระจายไปทั่วทั้งร่างกายของคนตัวเล็กจนแทบจะหายใจไม่ทัน
"ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ... ก็ฉันเป็นคนให้นายไปเอง"
คนตัวโตกระซิบข้างหูคนตัวเล็กแผ่วเบา คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าหล่อๆของคนตัวโตด้วยรอยยิ้ม มองเห็นแก้มของคนตัวโตแดงระเรื่อนิดๆ พีจังเขินงั้นเหรอ? น่ารักจังแฮะ
"นายยังเก็บเอาไว้อีกเหรอ?"
"อือ... ก็เกือบๆจะลืมไปแล้วน่ะนะ แต่ว่า... อยู่ๆก็นึกขึ้นได้"
"เฮอะ ลืมงั้นเหรอ?"
คนตัวโตทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ คนตัวเล็กหัวเราะร่าอารมณ์ดี
"ผมฝันเห็นเราตอนที่ได้คุยกันครั้งแรก..."
"เห... ฝันงั้นเหรอ?"
"เหมือนว่า... พีจังมาปลอบใจผมในฝัน ยังไงก็ ขอบคุณนะ"
"ยังไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย"
คนตัวโตบ่นพึมพำพร้อมกับใบหน้าแดงๆ คนตัวเล็กยิ้มหวานแล้วกอดคนตัวโตแน่น คนตัวโตกระชับกอดตอบรับอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าคนตัวเล็กของเค้าจะผ่านเรื่องร้ายๆอะไรมา เค้าพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและปลอบใจเสมอ

.

.

เพราะว่า... รอยยิ้มของหมอนี่...
เหมือนเป็นของขวัญ ที่ทำให้ผมอยากจะมีชีวิตอยู่

.
.
.

คำปลอบใจของใครๆ ก็ไม่เท่าของคนๆนี้
...ขอบคุณมากๆนะ พีจัง...
ที่คอยอยู่เคียงข้างผม ตลอดมา

.

.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++  

จบแย๊วค่า...

พีจังปลอบน้อง อรั๊ยยยยยยยยยยย!!! (จิ้นซ๊า...)

น่ารักมากมาย หวานแหววต่อไปเรื่อยๆเน้อ

แม้น้องจะแอบนอกใจพีจัง เค้าก็ให้อภัยเสมอๆ เพราะยังไง พีจังก็อยู่ข้างๆน้องตลอดไป (บ้าไปแล้ว)

ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามค่า

ทุกๆเม้นมีความหมายให้กำลังใจ ไม่เม้นไม่ว่า แต่จะจำไว้ 555+